دانشگاه امام صادق علیه السلاماندیشه مدیریت راهبردی2383-089119120250321Drawing a Strategic Roadmap for Cultural Management in Iran's Cyberspace: A Futures Study Using the Delphi Methodترسیم نقشه راه مدیریت راهبردی فرهنگ در فضای مجازی ایران: یک مطالعه آیندهپژوهی با روش دلفی7800910.30497/smt.2025.249262.3681FAمرتضینثاریدانش آموخته دکتری مدیریت راهبردی فرهنگی، دانشکده مدیریت راهبردی، دانشگاه عالی دفاع ملی، تهران، ایران (نویسندۀ مسئول).0009-0007-0998-9272Journal Article20251023Background and Objective: Cyberspace is now a defining cultural ecosystem. This study aimed to create a strategic roadmap for managing Iran's cultural landscape in cyberspace, focusing on cultural elements.<br><br>Method: This applied research used a futures studies approach with the Delphi technique in three stages (identification, prioritization, roadmap development). The expert panel included 15 specialists in cultural management, cyberspace, and futures studies.<br><br>Findings: Initially, 21 key drivers were identified across five domains. Ten top drivers (e.g., "AI development acceleration," "youth identity transformation") were prioritized. Based on the most significant and uncertain drivers, four scenarios were outlined: "Pioneering Cultural-Technological Integration," "Passivity and Cultural Chaos," "Protective-Isolationist," and "Passivity and Gradual Erosion." The "Pioneering" scenario was chosen as the vision. A roadmap was developed with four strategies: "soft power," "societal empowerment," "forward-looking governance," and "cultural diplomacy."<br><br>Conclusion: Success in digital culture requires shifting to a proactive, integrated paradigm, preserving identity through intelligent influence and indigenous innovation.زمینه و هدف: فضای مجازی به یک زیستبوم فرهنگی تعیینکننده تبدیلشده است. این پژوهش با هدف ترسیم نقشه راه مدیریت راهبردی فرهنگ جمهوری اسلامی ایران در مواجهه با آینده فضای مجازی و با تأکید بر مؤلفههای فرهنگی انجام شد. روش: این مطالعه از نظر هدف، توسعهای-کاربردی و از نظر روش، آیندهپژوهی است که با فن دلفی کلاسیک در سه مرحله (کشف، اولویتبندی و تدوین نقشه راه) انجام شد. گروه خبرگان متشکل از ۱۵ متخصص در حوزههای مدیریت فرهنگی، فضای مجازی و آیندهپژوهی بودند. یافتهها: در مرحله اول، ۲۱ پیشران کلیدی در ۵ حوزه شناسایی شد. در مرحله دوم، ۱۰ پیشران برتر (از جمله «شتاب در توسعه هوش مصنوعی» و «دگرگونی هویت نسل جوان») اولویتبندی شدند. بر اساس دو پیشران با بیشترین اهمیت و عدم قطعیت، چهار سناریوی محتمل («پارادایم پیشگامی و همسازی فرهنگی-فناورانه»، «پارادایم انفعال و آشفتگی فرهنگی»، «پارادایم صیانتی-انزواگر» و «پارادایم انفعال و فرسایش تدریجی») ترسیم و سناریوی «پارادایم پیشگامی و همسازی فرهنگی-فناورانه» بهعنوان چشمانداز مطلوب انتخاب گردید. در نهایت، نقشه راه مبتنی بر چهار راهبرد اصلی «تهاجم نرم»، «توانمندسازی جامعه»، «حکمرانی آیندهنگر» و «دیپلماسی فرهنگی» تدوین شد. نتیجهگیری: یافتهها نشان میدهد موفقیت در عرصه فرهنگ دیجیتال، نیازمند گذار از رویکرد واکنشی به پارادایمی آیندهساز، فعال و یکپارچه است که در آن حفظ هویت از مسیر اثرگذاری هوشمندانه و نوآوری بومی محقق میشود.https://smt.isu.ac.ir/article_78009_4853aa291d3e1b8f8d6ccb9318b0124a.pdfدانشگاه امام صادق علیه السلاماندیشه مدیریت راهبردی2383-089119120250321Quantum simulation of strategic decision-making: A mechanism for rapid response to optimal situational awareness in the business ecosystemشبیهسازی کوانتومی تصمیمگیریهای راهبردی: مکانیزمی برای پاسخگویی سریع به شناخت وضعیت مطلوب در زیستبوم کسبوکار7809310.30497/smt.2026.249829.3702FAعطاءالههرندیاستادیار گروه استراتژی و سیاستگذاری کسبوکار، دانشکدگان مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران.0000-0002-4536-8947مرتضیهادی زادهدانش آموخته دکتری مدیریت سیاستگذاری بازرگانی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.0000-0002-2595-8560علیالهیدانشجوی دکتری مدیریت بازرگانی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.0000-0001-9402-4131ابوالفضلانصاریدانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی نرم افزار، دانشگاه بینالمللی امام خمینی، قزوین، ایران.0009-0008-7076-7772Journal Article20260127The accelerating pace of change in business ecosystems has exposed the limitations of conventional strategic decision-making models. This article rethinks strategic decision-making by proposing a cognitive–quantum simulation framework that conceptualizes decisions not as instantaneous events but as dynamic, gradual, and path-dependent processes. The study assumes that pre-decisional states—particularly non-decision—play an active and constitutive role in shaping decisions and cannot be reduced to simple delay or information scarcity. Methodologically, the research employs adaptive computational simulation to compare classical Markovian dynamics with cognitive–quantum dynamics within a shared analytical framework. Decision-making is modeled as the system’s gradual transition out of a state of non-decision, enabling explicit examination of decision timing, cognitive evidence evolution, and path dependence. The findings show that although both frameworks lead to decision outcomes, their temporal logics differ fundamentally. Markovian models display uniform, memoryless decision behavior, whereas cognitive–quantum dynamics generate decisions through the gradual stabilization of cognitive states following periods of oscillation and suspension. These results highlight the importance of pre-decisional dynamics in strategic decision-making and strategy selection under high uncertainty.شتاب تحولات در زیستبوم کسبوکار، محدودیتهای الگوهای متعارف تصمیمگیری راهبردی را بیش از پیش آشکار ساخته است. این مقاله با هدف بازاندیشی در تحلیل تصمیمگیری راهبردی، چارچوبی مبتنی بر شبیهسازی شناختی-کوانتومی ارائه میدهد که تصمیم را نه یک رویداد لحظهای، بلکه فرآیندی پویا، تدریجی و وابسته به مسیر در نظر میگیرد. پژوهش بر این فرض استوار است که وضعیتهای پیشتصمیمی، بهویژه عدم تصمیم، نقشی فعال و شکلدهنه در تکوین تصمیم دارند و نمیتوان آنها را صرفاً به تأخیر زمانی یا کمبود اطلاعات فروکاست. از منظر روششناختی، مطالعه از شبیهسازی محاسباتی تطبیقی بهره میگیرد و پویاییهای مارکوفی کلاسیک را با پویاییهای شناختی-کوانتومی در یک بستر تحلیلی مشترک مقایسه میکند. تصمیمگیری بهعنوان فرآیند خروج تدریجی سیستم از وضعیت عدم تصمیم مدلسازی شده و توزیع زمانی تصمیم، تحول شواهد شناختی و وابستگی به مسیر بهطور صریح بررسی میشود. یافتهها نشان میدهد که اگرچه هر دو چارچوب به اتخاذ تصمیم منجر میشوند، اما منطق زمانی آنها بهطور بنیادین متفاوت است. در مدل مارکوفی، تصمیمگیری رفتاری یکنواخت و حافظهزدوده دارد، در حالی که در چارچوب شناختی-کوانتومی، تصمیم حاصل تثبیت تدریجی حالت شناختی پس از دورهای از نوسان و تعلیق است. نتایج بر اهمیت تحلیل پویاییهای پیشتصمیمی در تصمیمگیری راهبردی و انتخاب استراتژی در شرایط عدم قطعیت بالا تأکید میکند.https://smt.isu.ac.ir/article_78093_83619ada2d4ab1bca40c84813059f457.pdfدانشگاه امام صادق علیه السلاماندیشه مدیریت راهبردی2383-089119120250321The Justice-Oriented Hegemonic Loop: A Strategic Analysis of Zohran Mamdani's Victory in New York (2025)حلقه هژمونیک عدالتمحور: تحلیل راهبردی پیروزی زهران ممدانی در نیویورک (۲۰۲۵)7809510.30497/smt.2026.249428.3686FAعلی اصغرعبدشاهیدانشجوی دکتری مدیریت دولتی، گروه مدیریت، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه لرستان، خرمآباد، ایران.0009-0007-8243-760XJournal Article20251111Urban policy literature shows that elite coalitions based on financial and media capital primarily determine power distribution in capitalist megacities. Yet, Zohran Mamdani’s 2025 New York mayoral victory, with $12.95 million against competitors’ over $50 million, challenged this pattern. This study explains his success by proposing the “Justice-Oriented Hegemonic Loop” as an anti-hegemonic strategic model in hybrid warfare contexts. Using a qualitative approach and critical discourse analysis based on Laclau and Mouffe (2001), data were drawn from speeches, digital content, official documents, and critics’ texts, validated through theoretical saturation and triangulation. Findings indicate Mamdani’s success rested on a triple articulation of redistributive justice, resistance identity inspired by Shiite political theology, and digital mobilization, forming an anti-hegemonic stance against the financial-media coalition. Results suggest that intangible resources, when strategically framed, can substitute material assets in attaining power. The model offers a practical framework for justice-oriented strategic management and analyzing transnational movements in hybrid warfare.ادبیات سیاست شهری نشان میدهد که ائتلافهای نخبگانی مبتنی بر سرمایه مالی-رسانهای، عامل اصلی توزیع قدرت در کلانشهرهای سرمایهداری هستند. با این حال، پیروزی زهران ممدانی در انتخابات شهرداری نیویورک (۲۰۲۵) با بودجه 95/12 میلیون دلار در برابر بیش از ۵۰ میلیون دلار رقبا، این الگو را به چالش کشید. این پژوهش با هدف تبیین عوامل موفقیت او، مدل «حلقه هژمونیک عدالتمحور» را بهعنوان الگوی راهبردی ضدهژمونیک در بستر جنگ ترکیبی ارائه میکند. پژوهش با رویکرد کیفی و تحلیل گفتمان انتقادی لاکلائو و موفه (۲۰۰۱) انجام شد. دادهها از سخنرانیها، محتوای دیجیتال، اسناد رسمی و متون منتقدان گردآوری و با روش اشباع نظری و تثلیث دادهها اعتبارسنجی شدند. یافتهها نشان داد موفقیت ممدانی بر پایه مفصلبندی سهگانه عدالت بازتوزیعی، هویت مقاومتی الهامگرفته از الهیات سیاسی شیعه و بسیج دیجیتال شکل گرفته و منجر به ایجاد ضدهژمونی در برابر ائتلاف مالی-رسانهای شد. این نتایج نشان میدهد که منابع ناملموس، در صورت معناپردازی راهبردی، میتوانند جایگزین منابع مادی در کسب قدرت شوند. مدل ارائهشده، چارچوبی قابل استفاده برای مدیریت راهبردی عدالتمحور و تحلیل جنبشهای فراملی در شرایط جنگ ترکیبی فراهم میکند.https://smt.isu.ac.ir/article_78095_9c3ded0eb70f044be4c52b5d6243b04b.pdfدانشگاه امام صادق علیه السلاماندیشه مدیریت راهبردی2383-089119120250321A Conceptual Framework for Developing Dynamic Capabilities in Platform-Based Businessesچارچوب مفهومی ایجاد قابلیتهای پویا در کسبوکارهای پلتفرمی7811410.30497/smt.2026.250202.3716FAمحمد مهدیمدحتدانشجوی دکتری، سیاستگذاری بازرگانی، دانشکده مدیریت، دانشگاه علامه طباطبائی (ره)، تهران، ایران.مهدیابراهیمیدانشیار دانشگاه علامه طباطبایی ( ره)0000-0003-3987-5325سروششایگان نریماندانشجوی مدیریت کارآفرینی، دانشکده کارآفرینی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.Journal Article20260427In the era of digital transformation, platform businesses have reshaped traditional organizational boundaries, shifting value creation to a network of interactions among diverse actors. In such rapidly changing environments, relying on traditional resource-based approaches that focus exclusively on internal organizational resources is insufficient to meet competitive demands. The aim of this research is to elucidate a conceptual framework for developing dynamic capabilities within platform businesses, illustrating how these platforms integrate and reconfigure their network resource base to respond to environmental shifts. By adopting an exploratory qualitative approach and conducting an integrative literature review, this study proposes a framework for creating dynamic capabilities in platform businesses. This framework comprises drivers and enablers (including organizational and leadership drivers, as well as technological and infrastructural drivers); dimensions and microfoundations (including platform sensing capability, integrating and orchestrating capability, and reconfiguring and transforming capability); interactive mechanisms and ecosystem processes (including value co-creation, alongside the development of partnerships and network relationships); and ultimately, outcomes and consequences (encompassing innovation and strategic transformation, agility, resilience and operational performance, as well as sustainability and accountability).در عصر تحول دیجیتال، کسبوکارهای پلتفرمی مرزهای سنتی سازمان را تغییر داده و خلق ارزش را به شبکهای از تعاملات بین بازیگران مختلف منتقل کردهاند. در چنین محیطهای بهسرعت متغیری، تکیه بر رویکردهای سنتی منبعمحور که صرفاً بر منابع درونسازمانی تمرکز دارند، پاسخگوی نیازهای رقابتی نیست. هدف از این پژوهش، ارائه چارچوب مفهومی ایجاد قابلیتهای پویا در کسبوکارهای پلتفرمی است تا نشان دهد این پلتفرمها چگونه پایگاه منابع شبکه خود را برای پاسخ به تغییرات محیطی ادغام و پیکربندی مجدد میکنند. این پژوهش با اتخاذ رویکرد کیفی اکتشافی و از طریق مرور یکپارچه ادبیات، چارچوبی برای ایجاد قابلیتهای پویا در کسب و کارهای پلتفرمی ارائه میدهد که شامل: پیشرانها و توانمندسازها (شامل پیشرانهای سازمانی و رهبری و پیشرانهای فناورانه و زیرساختی)، ابعاد و بنیانهای خرد ( شامل قابلیت حسگری پلتفرمی، قابلیت یکپارچهسازی و هماهنگسازی و قابلیت پیکرهبندی مجدد و تحول)، سازوکارهای تعاملی و فرآیندهای اکوسیستمی (شامل همآفرینی ارزش و توسعه مشارکتها و اتحادهای شبکهای) و در نهایت پیامدها و نتایج (شامل نوآوری و تحول راهبردی، چابکی، تابآوری و عملکرد عملیاتی و پایداری و مسئولیتپذیری) است. کسبوکارهای پلتفرمی با بررسی وضعیت مولفههای یادشده در این چارچوب میتوانند زمینه ایجاد قابلیتهای پویا را فراهم سازند.https://smt.isu.ac.ir/article_78114_4074a26f36d025a32ba07c4ee18514cc.pdfدانشگاه امام صادق علیه السلاماندیشه مدیریت راهبردی2383-089119120250321Developing an AI-Based Employer Branding Model in Iran's Electricity Industryارائه مدل برند کارفرمایی مبتنی بر هوش مصنوعی در صنعت برق ایران7814510.30497/smt.2026.247410.3622FAحسنآذریدانشجوی دکتری، گروه مدیریت بازرگانی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران0009-0007-8695-0486وحید رضامیرابیدانشیار، گروه مدیریت بازرگانی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی ، تهران، ایران(نویسنده مسئول)0000-0002-7651-5954داریوشغلام زادهاستادیار گروه مدیریت دولتی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی ، تهران، ایران.Journal Article20250826The electricity industry, as a strategic sector in Iran, faces pressing workforce challenges such as talent shortages, brain drain, and reduced job attractiveness. Addressing these issues requires innovative approaches to human resource management, particularly employer branding. This study develops and validates an artificial intelligence–driven employer branding model designed for the unique context of Iran’s power industry. A three-phase mixed-method design was employed: grounded theory to identify conceptual dimensions, fuzzy analytic hierarchy process (FAHP) to prioritize components, and partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM) to validate the model. The findings reveal three overarching dimensions—antecedents, capabilities, and outcomes—comprising fifteen validated components. Comparative analysis shows that academics prioritize sustainability and innovation, whereas practitioners emphasize efficiency and productivity. Results highlight the transformative role of AI-enabled tools such as predictive analytics, automated recruitment, and digital avatars in strengthening employee retention, job satisfaction, and organizational attractiveness. By integrating technological capabilities with strategic HR practices, this study advances the literature on employer branding and provides actionable insights for policymakers and managers in infrastructure industries undergoing digital transformation.صنعت برق بهعنوان یکی از بخشهای زیربنایی و راهبردی اقتصاد ایران با چالشهای متعددی همچون کمبود نیروی متخصص، مهاجرت سرمایه انسانی، و کاهش جذابیت شغلی مواجه است. در چنین شرایطی، توسعه رویکردهای نوین در مدیریت منابع انسانی میتواند نقش تعیینکنندهای در ارتقای توان رقابتی این صنعت ایفا کند. پژوهش حاضر با هدف طراحی و اعتبارسنجی مدل برند کارفرمایی مبتنی بر هوش مصنوعی در صنعت برق ایران انجام شده است. روش تحقیق ترکیبی و در سه مرحله صورت گرفت: نخست، با بهرهگیری از نظریه دادهبنیاد، ابعاد و مؤلفههای اصلی شناسایی شد؛ سپس با استفاده از فرآیند تحلیل سلسلهمراتبی فازی (FAHP) اولویتبندی گردید؛ و در نهایت با مدلیابی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) مورد آزمون تجربی قرار گرفت. یافتهها نشان میدهد مدل نهایی شامل سه بعد «پیشایندها»، «قابلیتها» و «پیامدها» با ۱۵ مؤلفه معتبر است. مقایسه دیدگاههای خبرگان دانشگاهی و مدیران صنعتی حاکی از تفاوت معنادار در اولویتبندی عوامل کلیدی است؛ بهگونهای که دانشگاهیان بر نوآوری و پایداری تأکید دارند، در حالی که مدیران صنعت کارایی عملیاتی را در اولویت قرار دادهاند. نتایج نشان میدهد بهرهگیری از ابزارهای هوش مصنوعی در مدیریت برند کارفرمایی میتواند به افزایش ماندگاری کارکنان، ارتقای بهرهوری و بهبود تصویر راهبردی سازمان کمک نماید. این پژوهش با ارائه مدلی بومی و فناورانه، راهکارهای کاربردی برای سیاستگذاران و مدیران منابع انسانی در صنایع زیربنایی کشور فراهم میسازد.https://smt.isu.ac.ir/article_78145_41654184e829d48e77fe9f1398fcb697.pdfدانشگاه امام صادق علیه السلاماندیشه مدیریت راهبردی2383-089119120250321A Typology of the Concept of Academic Authority from the Perspective of Faculty Members: A Case Study of Imam Sadiq Universityگونهشناسی مفهوم مرجعیت دانشگاهی از منظر اعضای هیأت علمی (مطالعه موردی دانشگاه امام صادق علیه السلام)7816610.30497/smt.2026.249792.3699FAحسینقلیپوردانشآموخته دکتری مدیریت دولتی، دانشگاه امام صادق علیه السلام، تهران، ایران.0000-0002-3433-6384سروششایگان نریماندانشجوی دکتری کارآفرینی، دانشکده کارآفرینی، دانشگاه تهران. تهران، ایران0000-0002-9601-7880Journal Article20260104Over the past two decades, the concept of scientific authority has been strongly emphasized in the high-level policy documents of the Islamic Republic of Iran as a fundamental prerequisite for realizing the New Islamic Civilization and enhancing national power. However, the exclusive focus on scientific authority within the existing literature has resulted in the neglect of other dimensions of the concept of "authority," thereby causing strategic confusion in the prioritization of academic resources and endeavors. Aimed at identifying and formulating a typology of the concept of "authority," the present study examines Imam Sadiq University (ISU) as a mission-oriented case study. This study adopted a qualitative approach within an interpretive paradigm. Data were collected through semi-structured in-depth interviews with 31 faculty members and analyzed using thematic analysis. The findings revealed that authority is not a static attribute but a social relationship comprising three pillars: the agent, the content, and the audience. The results suggest that determining the preferred typology of authority is a fundamental prerequisite for organizational configuration and the alignment of managerial efforts toward realizing the desired visions.در دو دهه اخیر، مقوله مرجعیت علمی به عنوان یکی از الزامات اساسی برای تحقق تمدن نوین اسلامی و اقتدار ملی در اسناد بالادستی جمهوری اسلامی ایران مورد تأکید فراوان قرار گرفته است. با این حال، تمرکز انحصاری بر مرجعیت علمی در ادبیات موجود، منجر به نادیده گرفتن سایر گونههای مفهوم مرجعیت و ایجاد نوعی سردرگمی راهبردی در اولویتبندی منابع و تلاشهای دانشگاهی شده است. پژوهش حاضر با هدف شناسایی و تدوین گونهشناسی مفهوم «مرجعیت»، دانشگاه امام صادق علیه السلام را به عنوان یک نمونه مأموریتمحور مورد مطالعه قرار داده است. این پژوهش با رویکرد کیفی و پارادایم تفسیری به انجام رسیده و دادههای پژوهش از طریق مصاحبههای عمیق نیمهساختاریافته با ۳۱ نفر از اعضای هیأت علمی گردآوری و با روش تحلیل مضمون تجزیه و تحلیل شده است. یافتهها نشان داد مرجعیت نه یک ویژگی ثابت، بلکه رابطهای اجتماعی میان سه رکن فاعل، محتوا و مخاطب است. در محور محتوا، گونههایی نظیر مرجعیت علمی، مرجعیت تربیتی، مرجعیت در حل مسائل حاکمیت، مرجعیت عملی و اعتقادی و مرجعیت در دانشگاهداری شناسایی شدند. در محور فاعل، مرجعیت نهاد دانشگاه، مرجعیت اعضای هیأت علمی و استادان، مرجعیت تیمهای حل مسئله و مرجعیت گروههای علمی به دست آمد. همچنین در محور مخاطب، جوامع علمی، حاکمیت و جامعه عمومی به عنوان مخاطبان اصلی احصا شدند. نتایج حاکی از آن است که تعیین گونه منتخب مرجعیت، پیششرط اساسی برای پیکرهبندی سازمانی و همراستایی تلاشهای مدیریتی در جهت تحقق چشماندازهای موردنظر است.https://smt.isu.ac.ir/article_78166_c5577d92424e6586a414ee28280d4de7.pdf