مروری بر پیش‌بینی‌های نوین در مدیریت استراتژیک: مدل‌ها، روندها و کاربردها

این پژوهش با رویکرد مرور نظام‌مند و مبتنی بر دستورالعمل پریسما، به تحلیل و یکپارچه‌سازی ادبیات پیش‌بینی در مدیریت استراتژیک می‌پردازد. در این راستا، ۴۷ مقاله داوری‌شده منتشرشده در بازه زمانی ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ بررسی شد و برای تقویت بنیان نظری، از برخی منابع کلاسیک نیز بهره گرفته شد. هدف اصلی پژوهش، تبیین گذار پیش‌بینی از رویکردهای سنتی مبتنی بر برون‌یابی آماری به رویکردهای تطبیقی، داده‌محور و هوشمند، و همچنین شناسایی شکاف‌های نظری این حوزه است. یافته‌ها نشان می‌دهد که ادبیات پیش‌بینی در سه جریان اصلی توسعه یافته است: مدل‌های کمی سنتی، آینده‌نگری و سناریونویسی، و رویکردهای مبتنی بر هوش مصنوعی، یادگیری ماشین و کلان‌داده. از سال ۲۰۱۸ به بعد، تمرکز پژوهش‌ها به‌طور فزاینده‌ای به کاربرد الگوریتم‌های پیش‌بینانه در تحلیل ریسک، پیش‌بینی عملکرد سازمانی و پشتیبانی از تصمیم‌گیری راهبردی معطوف شده است. با وجود این پیشرفت‌ها، ادغام نظام‌مند این رویکردها در چارچوب‌های نظری مدیریت استراتژیک همچنان محدود باقی مانده است. این پژوهش با ارائه یک چارچوب مفهومی تلفیقی، پیش‌بینی را به‌عنوان یک قابلیت راهبردی پویا بازتعریف می‌کند، نه صرفاً یک ابزار تحلیلی. این رویکرد یکپارچه می‌تواند مبنایی برای تصمیم‌گیری پیش‌نگر در محیط‌های پیچیده و عدم‌قطعیت‌محور فراهم کرده و مسیرهای جدیدی را برای پژوهش‌های آتی در هم‌راستاسازی فناوری و نظریه مدیریت استراتژیک ارائه دهد.