بررسی تاثیر ابعاد نزدیک بینی استراتژیک بر عملکرد سازمانی در صنعت خدمات مالی ایران

مدیریت اثربخش در سازمان‌ها مستلزم تصمیم‌گیری‌هایی است که بتوانند نیازهای کوتاه‌مدت و بلندمدت را به‌صورت هم‌زمان پاسخ دهند. با این حال، شواهد موجود نشان می‌دهد که بسیاری از مدیران به‌دلیل محدودیت‌های شناختی و فشارهای محیطی، دچار نوعی کوته‌نگری استراتژیک می‌شوند که عملکرد سازمان را در افق‌های زمانی مختلف تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر ابعاد مختلف نزدیک بینی استراتژیک در تحقق عملکرد بالای کوتاه‌مدت و بلندمدت سازمان های فعال در صنعت خدمات مالی انجام شد. روش تحقیق توصیفی تحلیلی بوده و داده‌ها از 386 مدیر ارشد سازمان ‌های فعال در صنعت خدمات مالی گردآوری شد. جامعه آماری شامل سازمان ‌های دارای حداقل ۱۰ کارمند بود و نمونه ها به روش تصادفی ساده انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه بوده و داده ها با استفاده از مدل یابی معادلات ساختاری مبتنی بر حداقل مربعات جزئی و نرم افزار Smart PLS 4تحلیل شدند. یافته ‌ها نشان داد که نزدیک ‌بینی زمانی، به ‌عنوان تمایل مدیران برای ترجیح نتایج فوری، می‌تواند منجر به‌تعویق‌افتادن سرمایه‌گذاری‌های استراتژیک و ضعف در عملکرد بلندمدت شود. همچنین، نزدیک ‌بینی یادگیری که از اتکای بیش از حد به طرح‌واره‌های گذشته ناشی می‌شود، مانع سازگاری با تغییرات و پاسخ‌گویی به بحران‌های نوظهور است. علاوه بر این نزدیک بینی مشارکتی موجب تمرکز صرف بر روابط میان شرکا نزدیک و بهره برداری از منافع آن و نادیده گرفتن سایر فرصت ها می شود. نزدیک بینی رقابتی نیز با محدود کردن دید مدیران به رقبای نزدیک و هم صنعت، از توجه به تازه واردین و سایر صنایع جلوگیری می کند. نتایج پژوهش حاکی از آن است که سطح پایین هر یک از ابعاد نزدیک‌بینی استراتژیک، شرط لازم برای دستیابی به عملکرد بالای کوتاه‌ مدت و بلند مدت سازمان است.